Η ιστορία του πολέμου στο Ιράκ δείχνει ότι ακόμη και όταν οι ψηφοφόροι επιθυμούν ειρήνη, ο τερματισμός των πολέμων που ένας πρόεδρος υποστηρίζει τη συνέχισή τους είναι πολύ πιο δύσκολη διαδικασία...
Θα πουν πολλοί… είναι εύκολο να τερματιστεί ένας πόλεμος.
Η αλήθεια όμως αποδεικνύει σε Ιράκ και Ουκρανία ότι ο πόλεμος εάν ξεκινήσει είναι υπερβολικά δύσκολο να τερματιστεί… ακόμη και εάν η πλειοψηφία των πολιτών τάσσεται κατά του πολέμου.
Atlantic: Ο αντιδημοφιλής πόλεμος ΗΠΑ στον Περσικό Κόλπο
Το Αμερικανικό μέσο ενημέρωσης Atlantic τόνισε, πρόσφατα στις 3 Νοεμβρίου 2026, οι Δημοκρατικοί κέρδισαν τις εκλογές στις ΗΠΑ, ενώ ο Trump ο Ρεπουμπλικάνος πρόεδρος του οποίου η πολιτική καριέρα πλησιάζει στο τέλος της σε δύο χρόνια, διεξήγαγε έναν αντιδημοφιλή πόλεμο στο Ιράν, έναν πόλεμο που ο ίδιος ξεκίνησε και που η πλειοψηφία των Αμερικανών θέλει να τερματιστεί.
Σημειώστε τις ομοιότητες αυτής της κατάστασης με πριν από 20 χρόνια: Το 2006, οι Δημοκρατικοί κέρδισαν τις ενδιάμεσες εκλογές, ενώ ο George Bush, ο Ρεπουμπλικάνος Πρόεδρος του οποίου η θητεία πλησίαζε στο τέλος της, διεξήγαγε έναν αντιδημοφιλή πόλεμο στο Ιράκ, έναν πόλεμο που είχε ξεκινήσει ο ίδιος και που η πλειοψηφία των Αμερικανών ήθελε να τερματίσει.
Τι συνέβη με το Ιράκ;
Εκείνη την εποχή, με τους Δημοκρατικούς να αναλαμβάνουν τον έλεγχο και των δύο σωμάτων του Κογκρέσου για πρώτη φορά μετά από 12 χρόνια, το περιοδικό The Atlantic διεξήγαγε δημοσκόπηση σε 44 ειδικούς εξωτερικής πολιτικής σχετικά με την αποχώρηση των αμερικανικών στρατευμάτων από το Ιράκ.
Οι περισσότεροι ειδικοί που συμμετείχαν στην έρευνα, η οποία δημοσιεύτηκε σε άρθρο του 2007, προέβλεψαν ότι η αμερικανική πολιτική θα κινούνταν προς την κατεύθυνση που ήθελαν οι ψηφοφόροι: τον τερματισμό του πολέμου.
Εκείνη την εποχή, το 2007, υπήρχαν περίπου 130.000 έως 150.000 Αμερικανοί στρατιώτες στο Ιράκ.
Το 73% των ερωτηθέντων προέβλεψε ότι σε 5 χρόνια δηλαδή το 2012, οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν θα έχουν πλέον σημαντική στρατιωτική παρουσία στο Ιράκ, μια παρουσία που ορίζεται στην έρευνα ως τουλάχιστον 50.000 στρατιώτες.
Αυτή η πρόβλεψη αποδείχθηκε μερικώς σωστή, ωστόσο, υπεραπλουστεύει τι συνέβη στη συνέχεια.
Είναι τελικά δύσκολο να τερματιστεί ένας πόλεμος
Μια ανασκόπηση των όσων συνέβησαν στο Ιράκ αποτελεί μια χρήσιμη υπενθύμιση ότι είναι πολύ πιο εύκολο να κερδίσεις τις εκλογές αντιτιθέμενος σε έναν πόλεμο παρά να τερματίσεις πραγματικά αυτή τη σύγκρουση.
Τον Ιανουάριο του 2007, λίγες μέρες αφότου ανέλαβε τα καθήκοντά του το Κογκρέσο που ελεγχόταν από τους Δημοκρατικούς, ο George Bush έκανε ακριβώς το αντίθετο από αυτό που ήθελε ο αντιπολεμικός συνασπισμός.
Ανακοίνωσε στο κοινό ότι ξεκινούσε την Επιχείρηση Surge, ένα σχέδιο που θα αύξανε τον αριθμό των αμερικανικών στρατευμάτων στο Ιράκ σε περίπου 170.000.
Οι Δημοκρατικοί στη Βουλή των Αντιπροσώπων ενέκριναν ένα μη δεσμευτικό ψήφισμα που αντιτίθεται στην πολιτική.
Σχεδόν δύο μήνες αργότερα, ψήφισαν νομοσχέδιο για τη διάθεση 124 δισεκατομμυρίων δολαρίων σε έκτακτη χρηματοδότηση για τους πολέμους στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, το οποίο απαιτούσε από την κυβέρνηση των ΗΠΑ να ξεκινήσει τη διαδικασία απόσυρσης των στρατευμάτων της από το Ιράκ εντός λίγων μηνών.
Το veto του George Bush
Αλλά ο George Bush άσκησε veto στο νομοσχέδιο, υποστηρίζοντας ότι «ο καθορισμός προθεσμίας για την αποχώρηση ισοδυναμεί με καθορισμό ημερομηνίας αποτυχίας» και ότι η Αμερική δεν πρέπει να αποκαλύψει τα σχέδιά της στους εχθρούς της.
Τον Δεκέμβριο του 2007, το Κογκρέσο, υπό πίεση για να υποστηρίξει τον στρατό, συμφώνησε να διαθέσει επιπλέον 70 δισεκατομμύρια δολάρια σε χρηματοδότηση για τους πολέμους στο Ιράκ και το Αφγανιστάν.
Το 2008, καθώς οι συνθήκες στο Ιράκ βελτιώθηκαν, ο George Bush ξεκίνησε τη διαδικασία μείωσης της στρατιωτικής παρουσίας των ΗΠΑ και μεταφοράς της ευθύνης για τα ζητήματα ασφαλείας στους Ιρακινούς.
Ο «ηλίθιος πόλεμος»
Ο Obama, ο οποίος εισήλθε στον Λευκό Οίκο υποσχόμενος να τερματίσει τον «ηλίθιο πόλεμο», συνέχισε να μειώνει τη στρατιωτική δραστηριότητα των ΗΠΑ.
Μέχρι το 2012, σχεδόν όλα τα αμερικανικά στρατεύματα είχαν εγκαταλείψει το Ιράκ, αλλά αυτή η κατάσταση δεν κράτησε πολύ.
Ο Obama τελικά έστειλε αμερικανικά στρατεύματα πίσω στο Ιράκ το 2014, σε απάντηση στην άνοδο της τρομοκρατικής – εγκληματικής οργάνωσης Ισλαμικό Κράτος (ISIS).
Ο Trump διατήρησε τον στρατό…
Ο Trump, ο οποίος επέκρινε τον πόλεμο στο Ιράκ κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας του 2016, διατήρησε επίσης αμερικανικά στρατεύματα στο Ιράκ για να συνεχίσουν τον αγώνα κατά του ISIS.
Μόνο κατά τη διάρκεια της δεύτερης θητείας του Trump, το 2026, τα τελευταία αμερικανικά στρατεύματα έφυγαν από το Ιράκ.
Συνολικά, η στρατιωτική παρουσία των ΗΠΑ στο Ιράκ συνεχίστηκε για χρόνια, με διάφορα Κογκρέσα και προέδρους…
Πώς θα έπρεπε οι Ηνωμένες Πολιτείες να αποσυρθούν από το Ιράκ;
Η πιο δημοφιλής απάντηση, η οποία έλαβε το 46% των ψήφων, ζητούσε σταδιακή αποχώρηση των στρατευμάτων από το Ιράκ, με στόχο την ελαχιστοποίηση του χάους.
Το χαμηλότερο επίπεδο υποστήριξης, μόλις 5%, ήταν υπέρ της επιλογής της «άμεσης και πλήρους αποχώρησης των αμερικανικών δυνάμεων».
Οι Αμερικανοί θέλουν να τελειώσει ο πόλεμος με το Ιράν
Σήμερα, οι περισσότεροι Αμερικανοί θέλουν τον τερματισμό του πολέμου στο Ιράν, αλλά υπάρχει λιγότερη συναίνεση για το πώς θα πρέπει να τελειώσει.
Εδώ, η σύγκριση με την αποχώρηση των ΗΠΑ από το Ιράκ δεν είναι πλέον πολύ ακριβής, επειδή φαίνεται ότι οι ΗΠΑ έχουν λιγότερη ικανότητα να καθορίσουν την πορεία των εξελίξεων στο Ιράν.
Ο λόγος γι' αυτό είναι ότι ο τρέχων πόλεμος διεξάγεται εναντίον ενός καθιερωμένου πολιτικού συστήματος και όχι εναντίον των ανταρτών που διαλύθηκαν μετά την στρατιωτική νίκη των Αμερικανών.
Επιπλέον, η ικανότητα του Ιράν να αμφισβητήσει τα αμερικανικά συμφέροντα - κλείνοντας το Στενό του Hormuz, επιτιθέμενο σε αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις και στοχεύοντας τους συμμάχους των ΗΠΑ στην περιοχή- θα μπορούσε να περιπλέξει τα αμερικανικά σχέδια.
Επίσης, οι εχθροί της Αμερικής στο Ιράκ δεν είχαν τη δυνατότητα να αποκτήσουν πυρηνικά όπλα το 2006.
Υπάρχει, ωστόσο, διαφωνία σχετικά με την ικανότητα του Ιράν να αποκτήσει πυρηνικά όπλα.
Ο Trump δήλωσε σε συνέντευξή του πρόσφατα, ότι εάν το Ιράν «αποκτήσει πυρηνικά όπλα» κατά τη διάρκεια της προεδρίας του, θα επικριθεί πολύ περισσότερο από ποτέ.
Μπορεί να έχει δίκιο…
Αν και οι Αμερικανοί επιθυμούν σε μεγάλο βαθμό τον τερματισμό του πολέμου, η συντριπτική πλειοψηφία πιστεύει επίσης ότι το Ιράν δεν πρέπει να αποκτήσει πυρηνικά όπλα.
Αλλά τα σχόλια του Trump αγνοούν το γεγονός ότι το 2025 ισχυρίστηκε με σιγουριά ότι οι πυραυλικές επιθέσεις είχαν καταστρέψει τις πυρηνικές δυνατότητες του Ιράν, ένα σημείο που τώρα αμφισβητεί την αξιοπιστία του δημόσιου επιχειρήματός του υπέρ του πολέμου.
Καθώς πλησιάζει ο Ιανουάριος 2027, η Αμερική θα αντιμετωπίσει για άλλη μια φορά μια κατάσταση στην οποία ένας Ρεπουμπλικάνος πρόεδρος θα συνεχίσει να επιμένει στην ορθότητα της απόφασής του να ξεκινήσει τον πόλεμο, ενώ η πλειοψηφία στο Κογκρέσο θα πιέσει τον Trump να τον τερματίσει.
Δύσκολα θα τερματιστεί ο πόλεμος με το Ιράν
Αν ο Trump συνεχίσει να διεξάγει πόλεμο, γνωρίζοντας ότι δεν θα αντιμετωπίσει ποτέ ξανά ψηφοφόρους, το Κογκρέσο μπορεί να τον σταματήσει διακόπτοντας τη χρηματοδότηση για στρατιωτικές επιχειρήσεις εναντίον του Ιράν.
Αλλά έχουν οι Δημοκρατικοί αρκετές ψήφους για μια τέτοια κίνηση;
Και είναι πρόθυμοι να αποδεχτούν τις συνέπειες;
Όπως και το 2006, οι νομοθέτες συχνά διστάζουν να δράσουν όταν προβλέπουν πιθανούς πολιτικούς κινδύνους.
Σε αυτήν την περίπτωση, η ανησυχία τους είναι ότι θα θεωρηθούν υπεύθυνοι εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες αποτύχουν ή το Ιράν αποκτήσει πυρηνικά.
Αντ' αυτού, οι Γερουσιαστές και Βουλευτές των ΗΠΑ μπορεί να μπουν στον πειρασμό να συμβιβαστούν με λιγότερα από το να αναγκάσουν τον Trump να αλλάξει τη θέση του.
Το Κογκρέσο, που ελέγχεται από τους Ρεπουμπλικάνους, είχε προηγουμένως εγκρίνει ένα διακομματικό ψήφισμα τον Ιούνιο 2026, το οποίο απαιτούσε από τον Trump να ζητήσει την έγκριση του Κογκρέσου για να συνεχίσει τον πόλεμο ή να αποσύρει τα αμερικανικά στρατεύματα από το Ιράν.
Αλλά όταν ο Trump αγνόησε το ψήφισμα, οι νομοθέτες του επέτρεψαν να συνεχίσει τον πόλεμο χωρίς καμία συνέπεια.
Ο Trump έχει έκτοτε αναγνωρίσει ότι ο πόλεμος βοήθησε τους Δημοκρατικούς να κερδίσουν τις εκλογές της Βουλής και της Γερουσίας και έχει δηλώσει ότι αναμένει ότι η σύγκρουση θα τερματιστεί σύντομα.
Αλλά ο Trump φαίνεται να εγκαταλείπει την ιδέα μιας διπλωματικής λύσης, ανακοινώνοντας ότι ο αντιπρόεδρος Vance, επικριτής του πολέμου με το Ιράν, δεν θα συμμετάσχει πλέον στις συνομιλίες.
Οι ΗΠΑ δεν χρειάζονται συμφωνία με το Ιράν
Έγραψε στο κοινωνικό δίκτυο Truth Social ο Trump: «Δεν χρειαζόμαστε συμφωνία με το Ιράν.
Έχουμε τα χρήματά τους, εκατοντάδες δισεκατομμύρια δολάρια, και ελέγχουμε τα Στενά του Hormuz!»
Φαίνεται πιθανό ότι οι Αμερικανοί θα διαφωνούν μεταξύ τους σχετικά με την πολιτική για το Ιράν για τα επόμενα χρόνια.
Η ιστορία του πολέμου στο Ιράκ δείχνει ότι ακόμη και όταν οι ψηφοφόροι επιθυμούν ειρήνη, ο τερματισμός των πολέμων που ένας πρόεδρος υποστηρίζει τη συνέχισή τους είναι πολύ πιο δύσκολη διαδικασία...
www.bankingnews.gr
Η αλήθεια όμως αποδεικνύει σε Ιράκ και Ουκρανία ότι ο πόλεμος εάν ξεκινήσει είναι υπερβολικά δύσκολο να τερματιστεί… ακόμη και εάν η πλειοψηφία των πολιτών τάσσεται κατά του πολέμου.
Atlantic: Ο αντιδημοφιλής πόλεμος ΗΠΑ στον Περσικό Κόλπο
Το Αμερικανικό μέσο ενημέρωσης Atlantic τόνισε, πρόσφατα στις 3 Νοεμβρίου 2026, οι Δημοκρατικοί κέρδισαν τις εκλογές στις ΗΠΑ, ενώ ο Trump ο Ρεπουμπλικάνος πρόεδρος του οποίου η πολιτική καριέρα πλησιάζει στο τέλος της σε δύο χρόνια, διεξήγαγε έναν αντιδημοφιλή πόλεμο στο Ιράν, έναν πόλεμο που ο ίδιος ξεκίνησε και που η πλειοψηφία των Αμερικανών θέλει να τερματιστεί.
Σημειώστε τις ομοιότητες αυτής της κατάστασης με πριν από 20 χρόνια: Το 2006, οι Δημοκρατικοί κέρδισαν τις ενδιάμεσες εκλογές, ενώ ο George Bush, ο Ρεπουμπλικάνος Πρόεδρος του οποίου η θητεία πλησίαζε στο τέλος της, διεξήγαγε έναν αντιδημοφιλή πόλεμο στο Ιράκ, έναν πόλεμο που είχε ξεκινήσει ο ίδιος και που η πλειοψηφία των Αμερικανών ήθελε να τερματίσει.
Τι συνέβη με το Ιράκ;
Εκείνη την εποχή, με τους Δημοκρατικούς να αναλαμβάνουν τον έλεγχο και των δύο σωμάτων του Κογκρέσου για πρώτη φορά μετά από 12 χρόνια, το περιοδικό The Atlantic διεξήγαγε δημοσκόπηση σε 44 ειδικούς εξωτερικής πολιτικής σχετικά με την αποχώρηση των αμερικανικών στρατευμάτων από το Ιράκ.
Οι περισσότεροι ειδικοί που συμμετείχαν στην έρευνα, η οποία δημοσιεύτηκε σε άρθρο του 2007, προέβλεψαν ότι η αμερικανική πολιτική θα κινούνταν προς την κατεύθυνση που ήθελαν οι ψηφοφόροι: τον τερματισμό του πολέμου.
Εκείνη την εποχή, το 2007, υπήρχαν περίπου 130.000 έως 150.000 Αμερικανοί στρατιώτες στο Ιράκ.
Το 73% των ερωτηθέντων προέβλεψε ότι σε 5 χρόνια δηλαδή το 2012, οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν θα έχουν πλέον σημαντική στρατιωτική παρουσία στο Ιράκ, μια παρουσία που ορίζεται στην έρευνα ως τουλάχιστον 50.000 στρατιώτες.
Αυτή η πρόβλεψη αποδείχθηκε μερικώς σωστή, ωστόσο, υπεραπλουστεύει τι συνέβη στη συνέχεια.
Είναι τελικά δύσκολο να τερματιστεί ένας πόλεμος
Μια ανασκόπηση των όσων συνέβησαν στο Ιράκ αποτελεί μια χρήσιμη υπενθύμιση ότι είναι πολύ πιο εύκολο να κερδίσεις τις εκλογές αντιτιθέμενος σε έναν πόλεμο παρά να τερματίσεις πραγματικά αυτή τη σύγκρουση.
Τον Ιανουάριο του 2007, λίγες μέρες αφότου ανέλαβε τα καθήκοντά του το Κογκρέσο που ελεγχόταν από τους Δημοκρατικούς, ο George Bush έκανε ακριβώς το αντίθετο από αυτό που ήθελε ο αντιπολεμικός συνασπισμός.
Ανακοίνωσε στο κοινό ότι ξεκινούσε την Επιχείρηση Surge, ένα σχέδιο που θα αύξανε τον αριθμό των αμερικανικών στρατευμάτων στο Ιράκ σε περίπου 170.000.
Οι Δημοκρατικοί στη Βουλή των Αντιπροσώπων ενέκριναν ένα μη δεσμευτικό ψήφισμα που αντιτίθεται στην πολιτική.
Σχεδόν δύο μήνες αργότερα, ψήφισαν νομοσχέδιο για τη διάθεση 124 δισεκατομμυρίων δολαρίων σε έκτακτη χρηματοδότηση για τους πολέμους στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, το οποίο απαιτούσε από την κυβέρνηση των ΗΠΑ να ξεκινήσει τη διαδικασία απόσυρσης των στρατευμάτων της από το Ιράκ εντός λίγων μηνών.
Το veto του George Bush
Αλλά ο George Bush άσκησε veto στο νομοσχέδιο, υποστηρίζοντας ότι «ο καθορισμός προθεσμίας για την αποχώρηση ισοδυναμεί με καθορισμό ημερομηνίας αποτυχίας» και ότι η Αμερική δεν πρέπει να αποκαλύψει τα σχέδιά της στους εχθρούς της.
Τον Δεκέμβριο του 2007, το Κογκρέσο, υπό πίεση για να υποστηρίξει τον στρατό, συμφώνησε να διαθέσει επιπλέον 70 δισεκατομμύρια δολάρια σε χρηματοδότηση για τους πολέμους στο Ιράκ και το Αφγανιστάν.
Το 2008, καθώς οι συνθήκες στο Ιράκ βελτιώθηκαν, ο George Bush ξεκίνησε τη διαδικασία μείωσης της στρατιωτικής παρουσίας των ΗΠΑ και μεταφοράς της ευθύνης για τα ζητήματα ασφαλείας στους Ιρακινούς.
Ο «ηλίθιος πόλεμος»
Ο Obama, ο οποίος εισήλθε στον Λευκό Οίκο υποσχόμενος να τερματίσει τον «ηλίθιο πόλεμο», συνέχισε να μειώνει τη στρατιωτική δραστηριότητα των ΗΠΑ.
Μέχρι το 2012, σχεδόν όλα τα αμερικανικά στρατεύματα είχαν εγκαταλείψει το Ιράκ, αλλά αυτή η κατάσταση δεν κράτησε πολύ.
Ο Obama τελικά έστειλε αμερικανικά στρατεύματα πίσω στο Ιράκ το 2014, σε απάντηση στην άνοδο της τρομοκρατικής – εγκληματικής οργάνωσης Ισλαμικό Κράτος (ISIS).
Ο Trump διατήρησε τον στρατό…
Ο Trump, ο οποίος επέκρινε τον πόλεμο στο Ιράκ κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας του 2016, διατήρησε επίσης αμερικανικά στρατεύματα στο Ιράκ για να συνεχίσουν τον αγώνα κατά του ISIS.
Μόνο κατά τη διάρκεια της δεύτερης θητείας του Trump, το 2026, τα τελευταία αμερικανικά στρατεύματα έφυγαν από το Ιράκ.
Συνολικά, η στρατιωτική παρουσία των ΗΠΑ στο Ιράκ συνεχίστηκε για χρόνια, με διάφορα Κογκρέσα και προέδρους…
Πώς θα έπρεπε οι Ηνωμένες Πολιτείες να αποσυρθούν από το Ιράκ;
Η πιο δημοφιλής απάντηση, η οποία έλαβε το 46% των ψήφων, ζητούσε σταδιακή αποχώρηση των στρατευμάτων από το Ιράκ, με στόχο την ελαχιστοποίηση του χάους.
Το χαμηλότερο επίπεδο υποστήριξης, μόλις 5%, ήταν υπέρ της επιλογής της «άμεσης και πλήρους αποχώρησης των αμερικανικών δυνάμεων».
Οι Αμερικανοί θέλουν να τελειώσει ο πόλεμος με το Ιράν
Σήμερα, οι περισσότεροι Αμερικανοί θέλουν τον τερματισμό του πολέμου στο Ιράν, αλλά υπάρχει λιγότερη συναίνεση για το πώς θα πρέπει να τελειώσει.
Εδώ, η σύγκριση με την αποχώρηση των ΗΠΑ από το Ιράκ δεν είναι πλέον πολύ ακριβής, επειδή φαίνεται ότι οι ΗΠΑ έχουν λιγότερη ικανότητα να καθορίσουν την πορεία των εξελίξεων στο Ιράν.
Ο λόγος γι' αυτό είναι ότι ο τρέχων πόλεμος διεξάγεται εναντίον ενός καθιερωμένου πολιτικού συστήματος και όχι εναντίον των ανταρτών που διαλύθηκαν μετά την στρατιωτική νίκη των Αμερικανών.
Επιπλέον, η ικανότητα του Ιράν να αμφισβητήσει τα αμερικανικά συμφέροντα - κλείνοντας το Στενό του Hormuz, επιτιθέμενο σε αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις και στοχεύοντας τους συμμάχους των ΗΠΑ στην περιοχή- θα μπορούσε να περιπλέξει τα αμερικανικά σχέδια.
Επίσης, οι εχθροί της Αμερικής στο Ιράκ δεν είχαν τη δυνατότητα να αποκτήσουν πυρηνικά όπλα το 2006.
Υπάρχει, ωστόσο, διαφωνία σχετικά με την ικανότητα του Ιράν να αποκτήσει πυρηνικά όπλα.
Ο Trump δήλωσε σε συνέντευξή του πρόσφατα, ότι εάν το Ιράν «αποκτήσει πυρηνικά όπλα» κατά τη διάρκεια της προεδρίας του, θα επικριθεί πολύ περισσότερο από ποτέ.
Μπορεί να έχει δίκιο…
Αν και οι Αμερικανοί επιθυμούν σε μεγάλο βαθμό τον τερματισμό του πολέμου, η συντριπτική πλειοψηφία πιστεύει επίσης ότι το Ιράν δεν πρέπει να αποκτήσει πυρηνικά όπλα.
Αλλά τα σχόλια του Trump αγνοούν το γεγονός ότι το 2025 ισχυρίστηκε με σιγουριά ότι οι πυραυλικές επιθέσεις είχαν καταστρέψει τις πυρηνικές δυνατότητες του Ιράν, ένα σημείο που τώρα αμφισβητεί την αξιοπιστία του δημόσιου επιχειρήματός του υπέρ του πολέμου.
Καθώς πλησιάζει ο Ιανουάριος 2027, η Αμερική θα αντιμετωπίσει για άλλη μια φορά μια κατάσταση στην οποία ένας Ρεπουμπλικάνος πρόεδρος θα συνεχίσει να επιμένει στην ορθότητα της απόφασής του να ξεκινήσει τον πόλεμο, ενώ η πλειοψηφία στο Κογκρέσο θα πιέσει τον Trump να τον τερματίσει.
Δύσκολα θα τερματιστεί ο πόλεμος με το Ιράν
Αν ο Trump συνεχίσει να διεξάγει πόλεμο, γνωρίζοντας ότι δεν θα αντιμετωπίσει ποτέ ξανά ψηφοφόρους, το Κογκρέσο μπορεί να τον σταματήσει διακόπτοντας τη χρηματοδότηση για στρατιωτικές επιχειρήσεις εναντίον του Ιράν.
Αλλά έχουν οι Δημοκρατικοί αρκετές ψήφους για μια τέτοια κίνηση;
Και είναι πρόθυμοι να αποδεχτούν τις συνέπειες;
Όπως και το 2006, οι νομοθέτες συχνά διστάζουν να δράσουν όταν προβλέπουν πιθανούς πολιτικούς κινδύνους.
Σε αυτήν την περίπτωση, η ανησυχία τους είναι ότι θα θεωρηθούν υπεύθυνοι εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες αποτύχουν ή το Ιράν αποκτήσει πυρηνικά.
Αντ' αυτού, οι Γερουσιαστές και Βουλευτές των ΗΠΑ μπορεί να μπουν στον πειρασμό να συμβιβαστούν με λιγότερα από το να αναγκάσουν τον Trump να αλλάξει τη θέση του.
Το Κογκρέσο, που ελέγχεται από τους Ρεπουμπλικάνους, είχε προηγουμένως εγκρίνει ένα διακομματικό ψήφισμα τον Ιούνιο 2026, το οποίο απαιτούσε από τον Trump να ζητήσει την έγκριση του Κογκρέσου για να συνεχίσει τον πόλεμο ή να αποσύρει τα αμερικανικά στρατεύματα από το Ιράν.
Αλλά όταν ο Trump αγνόησε το ψήφισμα, οι νομοθέτες του επέτρεψαν να συνεχίσει τον πόλεμο χωρίς καμία συνέπεια.
Ο Trump έχει έκτοτε αναγνωρίσει ότι ο πόλεμος βοήθησε τους Δημοκρατικούς να κερδίσουν τις εκλογές της Βουλής και της Γερουσίας και έχει δηλώσει ότι αναμένει ότι η σύγκρουση θα τερματιστεί σύντομα.
Αλλά ο Trump φαίνεται να εγκαταλείπει την ιδέα μιας διπλωματικής λύσης, ανακοινώνοντας ότι ο αντιπρόεδρος Vance, επικριτής του πολέμου με το Ιράν, δεν θα συμμετάσχει πλέον στις συνομιλίες.
Οι ΗΠΑ δεν χρειάζονται συμφωνία με το Ιράν
Έγραψε στο κοινωνικό δίκτυο Truth Social ο Trump: «Δεν χρειαζόμαστε συμφωνία με το Ιράν.
Έχουμε τα χρήματά τους, εκατοντάδες δισεκατομμύρια δολάρια, και ελέγχουμε τα Στενά του Hormuz!»
Φαίνεται πιθανό ότι οι Αμερικανοί θα διαφωνούν μεταξύ τους σχετικά με την πολιτική για το Ιράν για τα επόμενα χρόνια.
Η ιστορία του πολέμου στο Ιράκ δείχνει ότι ακόμη και όταν οι ψηφοφόροι επιθυμούν ειρήνη, ο τερματισμός των πολέμων που ένας πρόεδρος υποστηρίζει τη συνέχισή τους είναι πολύ πιο δύσκολη διαδικασία...
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών